Aftellen..

Lieve allemaal,

Ja, en dan zijn we zo weer een maand verder. Ik kan eigenlijk niet meer met het excuus aankomen dat ik erg druk ben – maar ik kan het natuurlijk niet ontkennen.
De laatste weken bestaan allemaal uit craziness.
Afgelopen weekend prom gehad en dat was helemaal geslaagd! Ik had ook een date – ik dacht bij mijzelf: "laat ik nou eens een keertje niet in mijn eentje gaan." En dat is echt een goede keuze geweest! Felix, exchange student, kwam het weekend over om naar mijn prom te gaan. We hebben een te gekke tijd gehad, en prom was echt zoals je het in de films ziet.
Limousine, rode loper en onze namen werden ook nog omgeroepen toen we uit de limo stapten. Er waren allemaal mensen met fototoestellen en het was ook wel een beetje eng. Ik ben heelhuids bovenaan de trap gekomen dus dat was ook weer een pluspunt. We hebben gedanst – ja, de amerikaanse manier – en heel veel lol gehad met iedereen. Sommige mensen dachten dat ik aan de drugs was, maar een mop is een mop en houdt wel van een feestje! Daarna hadden we een party op school, aangezien de school niet wilde dat iedereen naar andere feestjes ging en dronken werd. Er gebeurt elk jaar wel een ongeluk. Ze hielden ons dus tot 6 uur des morgens op school. Dat was ik even niet meer gewend, maar met koffie hield ik het vol. Het was in een woord geweldig!
Toen ik thuiskwam kon ik niet slapen en was die avond tot 1 uur opgebleven.. Totaal dus 43 niet geslapen maar een te gekke tijd.

De volgende dag ging ik naar een baseball game met alle exchange studenten. Het was de laatste meeting, en sommige mensen zou ik nooit meer zien. Tranen met tuiten…

En die dag erna had ik de senior trip naar een pretpark! Ja, dan merk je wel dat je een band hebt opgebouwd!

Zo, korte update. Ik ben nu bezig met een presentatie voor de Rotary. Het is mijn afscheidspresentatie, en als je de foto’s dan zo doorkijkt dan realiseer ik me toch wel dat ik heel veel heb gedaan en meegemaakt.
Het jaar loopt ten einde. Ik heb volgende week mijn laatste schooldag en over twee weken graduation. In de tussentijd weer hartstikke veel gepland en dan is het alweer tijd voor de bustrip van 26 juni tot 26 juli. Daar kijk ik echt ENORM naar uit. Dat wordt volgens mij echt een geweldige tijd met alle fellow exchange students!

ay 1 Tuesday, June 26 Washington, D.C.
Day 2 Wednesday, June 27 Washington, D.C.
Day 3 Thursday, June 28 Myrtle Beach, South Carolina
Day 4 Friday, June 29 Pigeon Fork, Tennessee
Day 5 Saturday, June 30 Pigeon Fork, Tennessee
Day 6 Sunday, July 1 Memphis, Tennessee
Day 7 Monday, July 2 Slidell, Louisiana
Day 8 Tuesday, July 3 Slidell, Louisiana
Day 9 Wednesday, July 4 Houston, Texas
Day 10 Thursday, July 5 San Antonio, Texas
Day 11 Friday, July 6 Fort Stockton, Texas
Day 12 Saturday, July 7 Albuquerque, New Mexico
Day 13 Sunday, July 8 Flagstaff, Arizona
Day 14 Monday, July 9 Flagstaff, Arizona
Day 15 Tuesday, July 10 Anaheim, California
Day 16 Wednesday, July 11 Anaheim, California
Day 17 Thursday, July 12 Anaheim, California
Day 18 Friday, July 13 San Francisco, California
Day 19 Saturday, July 14 San Francisco, California
Day 20 Sunday, July 15 Reno, Nevada
Day 21 Monday, July 16 Reno, Nevada
Day 22 Tuesday, July 17 Jackson Hole, Wyoming
Day 23 Wednesday, July 18 Yellowstone National Park
Day 24 Thursday, July 19 Cody, Wyoming
Day 25 Friday, July 20 Rapid City, South Dakota
Day 26 Saturday, July 21 Sioux Falls, South Dakota
Day 27 Sunday, July 22 St. Paul, Minnesota
Day 28 Monday, July 23 Chicago, Illinois
Day 29 Tuesday, July 24 South Bend, Indiana
Day 30 Wednesday, July 25 Niagara Falls, New York
Day 31 Thursday, July 26 HOME!!!!!

Dat zijn een beetje de plannen voor de komende en resterende maanden. Even heel erg genieten!!

Waarschijnlijk komt er geen update meer – dus ik wil -alvast- iedereen bedanken die mij gesteund heeft dit jaar! :-) Klinkt dramatischer dan het is, maar alle post die ik heb mogen ontvangen gaf me altijd weer een lach op mijn gezicht!
Het is eigenlijk onbeschrijfelijk wat dit jaar met mij gedaan heeft en ik denk dat ik door de jaren heen het pas allemaal zal gaan beseffen. Ik wil ook heel graag mijn lieve Papa, Mama en lieftallige zusje bedanken! HEEL ERG BEDANKEN! Ik hou van jullie. Door stommiteiten hier en daar hebben ze mij niet kunnen opzoeken dit jaar, wat voor beide kanten echt verschrikkelik was, maar ik kan niet wachten om ze weer te zien.
Dit jaar heeft me zoveel dingen laten zien, zoveel nieuwe geweldige mensen laten ontmoeten, me op zoveel nieuwe plaatsen gebracht – dat ik voor deze gouden kans "iedereen" eeuwig dankbaar ben.
Ik kijk er naar uit om weer iedereen te zien en gezellig een wijntje te gaan drinken. Maar dat neemt niet weg dat ik met pijn in mijn hart hier alles ga achterlaten. Heb een heel mooi leventje hier opgebouwd en met de gedachte dat je waarschijnlijk heel veel mensen niet meer zal gaan zien, wordt het alleen maar moeilijker.

Ik zal op 6 augustus, 7.30 des morgens weer op Nederlandse bodem verschijnen.

Bedankt!!

Heel veel liefs,

Suuz.

Suzanne_278

9 June 2007
By on 19:20
Verhuisbericht.

Vrijdag ga ik verhuizen naar de familie Gibson.

Het huis waar ik zal vertoeven voor een tijdje heeft ook een adres. Als u mij nog eens blij wilt maken met een kaartje of iets dergelijks dan kunt u het sturen naar:

Suzanne Hillegonda Elizabeth Schagen
1714 Long Creek Road
Apalachin, NY, 13732

607 – 625 – 2743

U leest het goed, ik woon niet meer in Owego maar in Apalachin. Plaatsje vlakbij, dat wel. Ook woon ik weer ver vanaf de bewoonde wereld maar heb er wel erg veel zin in hoor. Al wordt het weer moeilijk om dit gezin te verlaten.

Hopelijk gaat het goed daar in Nederland, en hebben jullie de paraplu’s weer tevoorschijn getoverd!!

Ook wil ik iedereen nog bedanken die aan me gedacht heeft met mijn verjaardag. Especially the Corries! :-D

Hier alles nog steeds prima naar ‘t zin. Druk druk druk!

Liefs,

Suuz

8 May 2007
By on 19:42
Bijna!

Na acht korte/lange maanden zal ik mijn papa, mama en zusje weer gaan zien. Ik kan ze EINDELIJK mijn Owego laten zien. Mijn nieuwe leven!

Ik kan niet anders zeggen dan dat ik heeeeeeeeeel erg excited ben!

Ze komen hier zaterdag aan. Hoe laat dat weet ik nog niet aangezien die ouwe over de Amerikaanse High way moet – zal nog een spektakel geven. Grappie! ;-)

Ben de komende weken heel erg druk, niet dat ik dat niet geweest ben de afgelopen maanden maar foto’s zullen volgen. Anders moeten jullie maar ff op Buytengors 42 langs om ALLE verhalen te horen en foto’s. U bent bij deze alvast gewaarschuwd.

Lieve mensen, ik ben jullie nog niet vergeten hoor. Hier in Owego gaat alles GEWELDIG! Nog 3 maandjes, only just 3 left.

Veel liefs,

Suuz.

27 April 2007
By on 02:35
Zeven maanden..

Lieve allemaal,

Zit ik hier even rustig mijn e-mail te checken, sites te checken en ook nog een beetje muziek te luisteren – realiseer ik me opeens dat ik hier vandaag precies

ZEVEN MAANDEN ben. Zeven maanden terug dat ik voet op Amerikaanse bodem zette. Zeven maanden terug dat ik nog niemand in Owego kon, behalve mezelf. Althans, dat dacht ik.
En als ik nu zo bedenk wat ik hier heb opgebouwd – WOW.
Dit vond ik toch wel even een vermelding op de site waard.

Buiten het feit dat ik vorige week ziek ben geweest, naar de dokter ben geweest en heel veel geslapen heb, kan ik nog steeds zeggen dat het hier prima gaat.

Ik zal ook nog even een rare gewaarwording vertellen. Lag ik laatst toch in bed en begon het zomaar te regenen. Ik werd helemaal blij want ik realiseerde me dat ik dat echt gemist had. Ja, jullie zullen wel denken – wat een gekkigheid – maar de raarste dingen ga je missen in zo’n jaar. Vond het geweldig om naar de regen te luisteren.. (Nee, die Amerikanen maken me niet gek hoor! :-P )

Afgelopen maandag ben ik naar een concert van the Goo Goo Dolls geweest. Geweldig!

Tot de volgende keer maar weer – want ik weet echt niet waar ik beginnen moet met mijn verhaal over de afgelopen weken, bijna maanden.

Veel liefs,

Suuz.

23 March 2007
By on 00:01
Not much time left….

Lieve allemaal,

Ik wil jullie niet te lang in de kou laten staan, want dat doe ik namelijk zelf al. Er zijn hier windtemperaturen gemeten van -20F, en dat is niet grappig.

Zoals jullie misschien al wel bedacht hadden ben ik al over de helft, en gaat mijn jaar langzaamaan naar een einde toe. Niet dat ik al gauw naar huis kom, maar voor mijn gevoel gaat de tijd erg SCHNELL!
Het is nog 3,5 maand tot Graduation, dan ga ik een maand op reis door de hele USA en dan heb ik hier nog 12 dagen om nog van alle laatste mometen te genieten. Natuurlijk wil ik niet te dramatisch doen – want zover heb ik een geweldige tijd gehad. Het klinkt zo raar, maar ik heb geweldige vrienden gemaakt en ook met een paar andere uitwisselingsstudenten ben ik erg close.. Zoveel gezien, zoveel mee gemaakt, zoveel gegeten, zoveel gedaan, zoveel gelachen…
Achja, ik zal er maar niet teveel over nadenken want dat maakt de gemoedstoestand er ook niet beter op.
Aan de andere kant zou ik het ook wel weer es leuk vinden om gewoon weer eens een wijntje te drinken… Ja, eens een mop, altijd een mop..

Oja, weten jullie ook al dat die ouwe, moeders en lieftallige zusje hier naar toe komen? Ze zullen op 27 april opstijgen en twee weken verblijven in the USA en komen ook nog een paar daagjes de kant van Owego op. Als je dan toch hier bent moet je natuurlijk downtown Owego ook niet overslaan.. ;-)

Eerlijk gezegd ben ik totaal niet in de stemming om een heel lang verhaal te schrijven, en tijdsgebrek speelt ook een rol. Om het een beetje te compenseren zal ik wat foto’s plaatsen. Dat vindt men altijd wel plezierig om te zien, nietwaar?

De laatste tijd ben ik wezen winkelen, uit eten geweest (ja, ontelbaar), naar de movies geweest, Rochester, St. Patrick’s Day Parade, ‘chillin’ at Laura’s, ice hockey game, Syracuse, skiing en noem maar op.

Ga nu weer eens verder aan mijn Sociology. Interessant vak en natuurlijk doe ik trouw mijn huiswerk – volg braaf mijn rooster.. ;-)

Don’t worry.

Zo, op naar de laatste maanden. Ik ga er nog ALLES proberen uit te halen wat er in zit. Vooral veel zien en een hoop lol hebben. Trouwens, m’n Engels is ook al aardig vooruit gegaan. Hehe, dat mag ook wel na een half jaar, maar ik had net tante Fen dus aan de telefoon en ik kon helemaal niet meer op Nederlandse woorden komen. Dat is toch wel een vreemde gewaarwording hoor. Ik tel en droom trouwens ook in het Engels.

En natuurlijk kan mijn zin niet ontbreken – "Lieve mensen, maak je geen zorgen! Vermaak me hier prima."

Veel liefs,

Suuz.

Girls Parade004 100_3803 100_3800100_3807

  100_3816 100_3852 100_3975 100_3982  Img_37201482022961_l Ket_ni_lini_ginnie_suuz L_689ebef323940df660da81838430ddd6 100_3819 Img_3680

100_3929 Img_3699 Img_3707 –> TRES sexy.

8 March 2007
By on 22:24
Quote.

The man who follows the crowd will usually get no further than the crowd. The man who walks alone is likely to find himself in places no one has ever been. – Alan Ashley Pitt

24 February 2007
By on 13:09
Somewhere in between..

Lieve mensen

Ik zal hier eens even wat foto’s plaatsen, aangezien jullie straks anders niet meer weten hoe ik er uitzie. Dat zal ook wel weer aardig meevallen – maar ik zal jullie de prachtige, amuserende en leuke kiekjes niet onthouden. Van ‘t weekend weer een exchange weekend gehad en het was geweldig. Dat zijn toch wel echt hoogtepunten in zo’n jaar! Voor de rest gaat alles hier hartstikke prima, en gisteren kreeg ik het een beetje benauwd omdat ik me realiseerde dat de tijd echt heel snel gaat en ik nog zoveeel leuke dingen wil doen. Het is nu trouwens echt zeker dat ik op die maandlange reis ga. Ik zal nog even wachten met de Itinerary, ik wil jullie nog niet lekker maken met het… ;)

Het is allemaal zo moeilijk uit te leggen hoe het hier is, maar ik kan jullie garanderen dat ik het geweldig naar m’n zin heb hier. Ik doe zoveel dingen en ontmoet zoveel leuke en interessante mensen, onbeschrijflijk! Natuurlijk was het begin van het nieuwe jaar niet om over naar huis te schrijven, maar dat ligt nu echt helemaal achter me, en dat is toch wel een van de gebeurtenissen (tot nu toe) waar ik echt het meeste van geleerd heb! En het is dan ook de beste keuze geweest om daar weg te gaan, en nu gaat alles echt heel lekker. Doe dit, dat, ga hier es op visite – ja, ik verveel me geen moment!!

Hier in mijn nieuwe gastgezin gaat alles ook prima. We hebben veel lol en ze zorgen goed voor me. Voel me hier helemaal thuis, en ze zijn easy-going. Mijn volgende gastgezin is nog niet zeker aangezien ze over mij aan het vechten zijn! Een van m’n vriendinnen hier wil voor de maand juni mijn gastgezin zijn, of misschien wel langer en ik denk dat dat heel erg leuk wordt! We’ll see, zolang we het goed met elkaar kunnen vinden en er een hoop gezelligheid is vind ik het wel best. Oja, een eis die ik stel – zolang ze maar GEEN roosters voor me maken!
Vorige week ben ik ziek geweest, en nu heb ik nog steeds een beetje de naweeen maar ik denk dat het echt kwam omdat ik weer veeel te veeel gedaan heb. Ach ja, je bent nou eenmaal maar een keer hier.
We zijn aan een nieuw semester begonnen – heb allemaal weer nieuwe vakken en nieuwe klasgenoten. Gelukkig heb ik nog wel met m’n beste vriend op school Frans, dus dat scheelt! :D

Natuurlijk kan ik jullie het verhaal over mijn eerste ski-avontuur niet onthouden. Dat was weer wat hoor. Ik vond het allemaal al een beetje spannend, want ik had het nog nooit gedaan. Toen we daar aankwamen kreeg ik wat latten aangemeten en werden de ski-boots aangedaan. Ik stond daar geduldig te wachten in mijn ubergele-duits-achtige ski jas onderaan de piste. Eerst kreeg ik een les van 1,5 uur. Nouja, dat had ik zelf ook allemaal nog wel kunnen bedenken. We hadden wel een hoogtepunt en dat was dat we op de magic-carpet mochten. Hoera! Toen gingen we op pad naar ‘t weidje (? excuseer me als ik het fout heb – ben nog niet echt een skier ;-) ). Natuurlijk zag ik al op tegen de ski-lift, want ja je ziet weleens van die rare taferelen. Gelukkig ben ik heelhuids bovengekomen en ook van de sk-lift af was geen probleem. We gingen voor een keer met de instructeur naar beneden, en dat lukte ook nog. Ik had aardig wat gang, maar ik kon elke keer op tijd stoppen. Kyle and Kaleb waren er ook, dus ik had wat steun aan hun aangezien zijn ervaren skiers zijn (en jongens, oftewel ze zijn waaghalzen) – kon ik met hun naar beneden. Was hartstikke goed, en ik kreeg het steeds meer onder controle.
Voor een tijdje ben ik dat wezen doen, ook alleen aangezien iedereen op de zwarte piste te vinden was van mijn school. Ik, Suuz, uit Nederland dat helemaal geen bergen kent was een echte beginner. Ben ik even wezen eten en toen terug op de latten.. Aangezien Felix (vriend en exchange student) in de buurt woont had hij gezegd dat ie me wel even zou opzoeken als ie tijd had. En jahoor, daar was ie! Eerst herkende ik hem niet vanwege de jas/mutsen/wanten/brillen, maar algauw gingen we al skiende, en hij snowboardend naar benden. Toen we eenmaal weer boven waren – alles overleeft hadden zei Felix dat ik wel van de groene piste af kon. Ik natuurlijk weer eens naief, en ik geloofde hem meteen. Al dan niet na een lichte twijfeling – gingen we op weg naar de andere ski-lift. Het was die dag hartstikke koud, echt de wind was wel iets van -10 oid. en toen moest ik zo’n stom heuveltje op.. Dat lukte me niet, vraag me niet waarom – maar ik kan je wel vertellen dat mijn lichaam niet zo atletisch gebouwd is… ;) Dus Felix zijn snowboard onder de arm, en mijn skistokken tussen ons en hoppaaah daar gingen we. Eenmaal in de ski-lift duurde het echt verschrikkelijk lang voordat we boven waren. Uiteraard liet ik ook mijn ski-stok vallen, vraag me niet hoe dat gebeurde maar hij viel zomaar. Oke, wij aan het einde van de ski-lift en toen moesten we er vanaf.. Ging nog net goed.
Felix ging via een andere piste om mijn ski-stok op te halen en we zouden elkaar ontmoeten ergens in het midden. Welja. Nou, daar ging ik dan. Eerste deel ging echt goed (zeg 20 meter ;-) ), maar toen kwam ik om de hoek. Ik had de gang er goed inzitten en ging recht naar benden.. En jahoor daar was een klein heuveltje in dat stuk… Mijn hemel, daar ging ik. 6 salto’s, 3 flips en weet ik niet wat anders. Daar lag ik dan, mijn ski-stok 10 meter achter me, m’n ski’s naast me en daar lag ik verloren…. Oke, een man kwam mijn ski-stok brengen en ik bond de latten weer onder. Tweede poging was ook weer zonder succes. Ik werd almeer geirriteerd en toen kwam Felix. Derde poging was ook zonder succes en toen hebben we daar 10 minuten gezeten. Ik kan je wel vertellen dat opstaan met ski’s aan echt niet voor mij bedoeld is. Felix probeerde me te helpen, maar ik was zo bang om naar beneden te gaan – want het was nog een lange weg.. Daarom besloot ik om naar beneden te lopen. Hoppaah ski’s onder de arm en gaan. Felix was beneden op mij aan het wachten, lachen en foto’s aan het maken.
Je begrijpt dus wel dat ik nu alleen nog maar op ‘t weidje te vinden ben..

Geen gipsvlucht, maar wel een trauma.

Hier nog wat foto’s. Dit is van de afgelopen tijd – veel exchange studenten en mezelf ;-)

100_3661100_3599_1 100_3593100_3535 100_3551100_3555 100_3573 100_3594 Horizontal_mom_in_the_kitchen 100_3272100_3325100_3461 100_3390 100_3373 100_3449 100_3412 100_3474 100_3541100_3614 100_3658100_3660 100_3632_1 100_3630 100_3522 100_3437 100_3430 100_3367 100_3316 100_3483 100_3477 100_3624 100_3659 100_3564 100_3153

Hartstikke bedankt voor alle kaartjes, krabbels, mails, pakketjes. Hartstikke leuk om te krijgen, nog steeds.
Geen zorgen om mij, vermaak me hier echt prima. Ik kan nu wel zeggen dat ik eigenlijk al op de helft ben. Klinkt lang he? Maar soms lijkt het ook allemaal nog heel kort geleden dat ik in Nederland was. Vreemde gewaarwording als ik er soms over nadenk. We hebben ons cap en gown ook al besteld, en er wordt al gepraat over prom.. Time flies…

Er is nog veel meer te vertellen, maar daar heb ik eigenlijk niet zoveel zin in. Oh, oh, oh.. Ik hoop dat m’n mama en papa nu weer blij zijn om mij gezien te hebben op de foto.. En straks misschien ook nog in werkelijkheid, maar daar hebben we het de volgende keer wel over, ok?!

Oja, er zijn hier ook temperaturen gemeten van -23 C. Het is soms echt niet leuk meer hoe koud het hier is. Ach ja, rennen/springen/vliegen naar de auto en dan overleven we het wel.

Trouwens, laatst was er ook een auto-ongeluk geweest met twee meisjes van mijn school. Eentje is er erg slecht aan toe, en het zal een wonder zijn als ze in Juni weer kan lopen… Heel raar was dat allemaal op school. Soms kan het leven allemaal andere wendingen nemen. Het andere meisje was vandaag weer op school, ze heeft niet veel lichamelijks opgelopen, maar het is toch even een rare sfeer aangezien men niet echt weet hoe er mee om te gaan… Hopelijk kan Erica, dat andere meisjes, er bij zijn met Graduation?!

Lieve mensen, take care.
Niet te gek he?!

Liefs,

Suuz.

6 February 2007
By on 20:12
5 maanden in zicht!

Lieve lieve allemaal!

Ik dacht: laat ik eens een stukje voor het thuisfront schrijven. Naar wat ik vernomen heb is het noodweer in het verre Nederland, en ik dacht dat het daarom geen kwaad kon om wat leesvoer aan te maken zodat iedereen weer een beetje op de hoogte is van mijn leven hier. En iedereen ook een geldige reden heeft om achter de computer te kruipen.
Klapperende dakpannen, koppie thee, koppie koffie, warme sloffen of een biertje – verwacht een niet al te lange update, maar net genoeg zodat je weer met een gerust hart kan slapen.

Zo. Dat was voor de meesten denk ik wel een aardig nieuwtje toen ik twee weken terug vertelde dat ik verhuisd was. Het is allemaal heel erg snel gegaan – maar het is een hele goede keuze geweest!
Ik heb lang nagedacht, en ik wil niet te ver in detail treden over het feit waarom ik verhuisd ben. Al kan ik me er soms nog heel erg kwaad om maken. Soms moet je gewoon een beslissing nemen.
Met de mannen heb ik ook echt een leuke tijd gehad. Het is echt niet zo dat ik het daar altijd erg vreselijk heb gevonden, me niet thuis voelde of altijd huilend in m’n kamer zat. Totaal niet. Als je ergens nieuw bent is het altijd wennen, en dan is iedereen ook erg aardig tegen elkaar. Naarmate de tijd vordert komt de ware aard boven…
Ik ben altijd een gelukkeling geweest, en ik kon meestal mijn eigen weg gaan thuis. Mijn papa en mama hadden altijd het vertrouwen in mij, althans dat gaven ze me altijd en daar ben ik ze echt dankbaar voor geweest.
Bij de mannen was het iets anders. De oudste was een man van in de 70, gepensioneerd en had echt helemaal niks te doen. Hij ging 3 keer per week naar de gym voor 30 minuten en dat was het dan. Begrijp me niet verkeerd, het is zijn leven – maar hij begon zich ook aardig met mijn leven te bemoeien. Zoals ik al verteld had was het plan om naar Pennsylvania te gaan. Waren een paar hartstikke leuke dagen, maar toen we zondagavond thuiskwamen was ook mijn school rapport er. Nou, niet alle vakken waren om over naar huis te schrijven, dat geef ik toe. Maar de mannen werden een beetje pissig op me, en dat deed me echt even pijn. Ik heb de hele tijd sinds ik in the USA mijn best gedaan om zoveel mogelijk nieuwe mensen te leren kennen, altijd ja te zeggen, helpen waar ik maar kan – en nee, school is niet mijn hoogste prioriteit. Het was de druppel en toen ben ik ook in tranen uitgebarsten. Natuurlijk was het rapport niet het grootste probleem – het was zoals ik al zei de druppel van de twee weken. Ik voelde me totaal niet op m’n gemak bij die oudste, en hij wist altijd ALLES beter. Het is heel moeilijk uit te leggen hoe ie is, maar leef maar een maand samen met hem en ik kan je garanderen dat niemand het met hem zou uithouden. En ik ben nou eenmaal niet een persoon die alles opkropt, als ik het ergens niet mee eens ben zeg ik het ook gewoon. Dat heb ik hier namelijk geleerd (en volgens mij heb ik dat altijd al wel een beetje gehad ;-) .
De oudste had die twee weken ervoor gewoon opmerkingen gemaakt tegen me, die waren niet leuk. Oke, eerst laat je ze over je heenkomen, maar op een gegeven moment is je geduld ook op.
Enfin, die ene zondagavond was niet erg leuk. Ik vond het al moeilijk omdat ik er niet was met Oud en Nieuw, want in Amerika is het nou eenmaal niet zo groot.
Het was gewoon een waterval van tranen door de laatste week. Ik zal niet allemaal vertellen wat er precies gebeurd is, maar de hele week heb ik met de mannen proberen te praten. We hebben op mijn aandringen om de tafel gezeten, maar het leek gewoon niet dat ze mij standpunt respecteerden. Vooral die oudste, hij liep elke keer van tafel en luisterde totaal niet. De jongste had echt wel begrip voor me. Naarmate de week vordere voelde ik me steeds beroerder. Ik heb op school gepraat over hoe en wat en ze steunden me echt. Ook de Rotary stond achter me, en dat deed me goed.
Toen ik opeens op een woensdag thuiskwam, had die oudste dus een rooster voor me gemaakt hoe ik mijn schoolwerk moest afmaken. Hij had mijn assignment gelezen dat naast computer lag.
Het werd me teveel. Ik kon niet meer eten, had hoofdpijn en kreeg overal uitslag. Ik heb aan de bel getrokken bij de Rotary. Iedereen had al met elkaar gepraat, en ze zagen het al aankomen. Ook school had contact gehad met Laura.
We maakten een afspraak voor vrijdagmiddag. Ik ben naar Laura’s office geweest, met alle meiden daar gepraat. "Iedereen in Owego weet hoe hij is". Ze waren een grote steun voor me, en ik heb de knoop doorgehakt. Binnen 24 uur was ik weg. Het is heel snel gegaan.
Vrijdagavond kwam die oudste thuis: "we’re hoooooooome". Normaal gesproken doet ie dat nooit, dus ik had al het gevoel dat het niet goed was. En die jongste was al niet aardig tegen me, omdat ie dacht dat ik hem het zwarte schaap bij de Rotary wou maken. Dat was totaal niet mijn bedoeling. Ik vond het altijd hartstikke leuk, en wij hebben echt heel veel lol gehad!
Zaterdagmorgen heb ik ze niet gezien, ze hadden een afspraak met de president van de club. Ik belde Laura hoe het zou gaan, en ze belde me 10 min. later terug dat ik mijn spullen moest pakken. Oke!
Binnen een uur was ik weg, en ben zelfs verhuisd in mijn pyama broek! Toen ik eenmaal dat huis verliet viel er een last van m’n schouders.
Misschien is het wel/niet goed hoe ik verhuisd ben. Maar voor zulke situaties is nooit een passend antwoord, aangezien het op geen mogelijke manier leuk zou zijn gegaan.
Ik kreeg een hele gemene mail. En nog een aantal mailtjes. Hij belde hier naartoe om zijn beklag te doen. Hij heeft het hele weekend met Laura en de president gemaild. Heel kinderachtig allemaal.
Maargoed, voor het hele gedetaileerde verhaal zullen we nog weleens een avondje uittrekken, als je het heel graag wilt weten. Maar het mooie aan dit is, dat ik echt het gevoel kreeg dat ik hier een mooie "support-groep" heb opgebouwd. Ik kreeg heel veel steun die week, kreeg slaapplekken aangeboden etc.
Ja, aan ieder voordeel zit een nadeel, en aan ieder nadeel zit een voordeel zegt men ook wel.
Ik had als eerste ook het gevoel: he, ik ben in een ander gezin ik moet hun manier van leven respecteren. Ja, dat moet/wil ik ook alleen als ik het gevoel krijg dat ik geen stap kan zetten zonder gecontroleerd te worden – moet er toch iets anders komen. Waar trek je de grens? Ik voelde me totaal niet gelukkig, en eigenlijk echt alleen die laatste week. Ik heb voor mezelf gekozen dit keer want ik kan echt niet functioneren als ik niet goed in m’n vel zit en mezelf kan zijn.. En ik waardeer het echt enorm dat hun huis voor me geopend hebben, maar soms klikken karakters niet…
Maar na die mailtjes van die oudste heb ik besloten dat ik hem eigenlijk nooit meer wil zien. Ik ben op het punt dat ik die jongste wel gedag kan zeggen – no hard feelings. Maar die ouwe, nee. Klaaaaaar! zoals Ome Dirk zou zeggen.

Zo. Het is nu achter me, en ik ben op het punt gekomen dat ik erom kan lachen. Al kan ik me er soms ook nog weleens verschrikkelijk kwaad om maken. Hij, die oudste, heeft nog wat mailtjes gestuurd deze week en het getuigt er maar van dat ik de goede beslissing heb genomen.

Maar lieve mensen, het is echt waar. Ik voel me weer helemaal geweldig! Heb een verschrikkelijke leuke tijd hier en ben ERG druk! Natuurlijk wil ik het thuisfront niet in de kou laten staan en zo nu en dan schrijf ik weer eens een verhaaltje voor jullie.

Op school is het echt top, en ik zie er elke dag weer naar uit om naar Owego Free Academy te gaan. Over anderhalve week is het alweer tijd om onze cap en gown te passen – wat gaat de tijd toch snel.

Ik heb zoveel meegemaakt de laatste tijd, sinds ik bij Carolyn en Orville woon is de tijd nog sneller gegaan. Ik woon nu op Main Street en kan te voet alles af. Wat wil je nog meer in Amerika? Ze zijn hartstikke goed voor me en kan gaan en staan waar ik wil.

Volgende week heb ik alleen maandag school, en voor de rest van de week ga ik allemaal leuke dingen doen! Lasergamen staan op het programma, winkelen ook, uit eten, met een paar nederlandse vrouwen die ik ontmoet heb overal en nergens lunchen, winkelen in de tweedehands winkel, basketball games (ja, ik ben een huuuge fan :-D ).. En we zien wel wat op m’n pad komt.
Oja, laatste ben ik ook nog wezen skaatsten hier. Dat was wat! Een prachtige avond, alleen op de terugweg hadden we een hert/rendier/geen-idee-wat-de-naam-is aangereden. Dat was echt schrikken maar gelukkig heeft het beest, wij en de auto het overleefd.

Voor nu vind ik het wel weer even genoeg. Passen jullie goed op? Want al die vliegende containers, scheef hangende veerboten, vallende takken, omgewaaide bomen zijn natuurlijk hartstikke gevaarlijk.

Ik wil iedereen heel erg bedanken voor alle kaarten die ik mag ontvangen. Prachtig!

Aah. Ik weet trouwens ook wanneer ik weer voet op Nederlandse bodem zal zetten. Ik wil er liever nog niet aan denken, maar zet het alvast maar in de agenda. Op 5 augustus zal ik om 14.00 uur het vliegtuig in Binghamton pakken, waar ik na ongeveer 12 uur op 6 augustus 7 uur des morgen weer voet op Nederlandse bodem kan zetten. Kennen we gelijk weer een rondje over de markt..

Heel veel liefs,

Suuz.

Ooh, en zaterdag is mijn eerste keer skieen hier. Ik hoop niet dat ik een gipsvlucht hoef te reserveren..

18 January 2007
By on 23:29
Up and Down

Lieve allemaal,

Ik wil jullie even op de hoogte brengen.
Het leven is niet altijd rozengeur and maneschijn. Ik zit deze log dan ook op een nieuw adres te typen.
Ja, zoals jullie het goed lezen ben ik vanochtend verhuisd. Het is heel snel gegaan, maar ik voelde me niet meer goed bij de mannen. Ik had het gevoel dat ik daar amper nog een stap kon zetten, zonder gecontroleerd te worden.
Al met al, leven gaat niet altijd over rozen, en ik zal (als de tijd daar rijp voor is) het hele verhaal in grote lijnen op mijn weblog zetten.
En ik wil mijn lieve tante Fen en ome Dirk bedanken. Want zonder hun advies van twee jaar terug, had ik dit niet kunnen doen!

Ik voel me veel veel beter.

Mijn nieuwe adres is

99 Main Street
Owego, NY, 13827
USA

Veel liefs,

Suuz

6 January 2007
By on 17:38
4 maanden – 1 week.

Lieve mensen,

100_3032100_2989100_2995100_3017100_2992100_2980 
100_2922100_2951100_3003100_2955100_3001 100_2950     

100_2962100_3036 

 

En? Hebben we Ouwe Sunder allemaal een beetje overleefd? Zijn er nog leuke stukkies gespeuld? Volgend jaar ben ik gewoon weer van de partij moet je maar denken. Uiteraard heb ik dinsdagavond een lekker wijntje op jullie gedronken..
Natuurlijk heb ik ook niet stil gezeten de afgelopen tijd. Nee, daar heb je als exchange student echt geen tijd voor. Ik kan jullie wel vertellen dat het allemaal prima hier gaat. (he, heb ik de moraal van dit stukje alweer verraden..)

Nu zit ik dan ook op een ander adres dit stukje te schrijven. Nieuw huis, nieuw bed, nieuwe gewoontes, nieuwe gastpapa’s, nieuwe schoolbus..

877 Mountain Road
Owego, NY, 13827

Is het adres vanwaar ik dit stukje schrijf.

Het weekend na Thanksgiving zou ik gaan verhuizen naar de mannen. De hele week was ik al een beetje zenuwachtig. Mijn spullen moest ik wederom weer pakken, en ik kan je vertellen dat ik in de eerste drie maanden al weer aardig wat spullen verzameld heb. Ik heb een hele leuke tijd gehad bij de Johnsons, ze hebben me heel erg goed opgevangen toen ik hier aankwam. En daar ben ik ze echt heel erg dankbaar voor! Ja, en je weet al die tijd dat je zal gaan verhuizen naar een ander gezin, en dan is het heel erg moeilijk voor te stellen wat voor band je met ze opgebouwd heb.
In die week vroeg Karla als ik het leuk vond om op mijn laatste avond daar uit eten te gaan met de Johnsons en de mannen. We zouden ook een rondleiding doen door Owego (light Owego), alles is nl. versierd in verband met Christmas. Alleen die vrijdag was het heel slecht weer, ze hadden weer een ‘flood-warning’. Daarom hadden we besloten om alleen uit eten te gaan. En wat heb ik een leuke avond gehad! Ik was samen met Karla, Kevin, Jim & Richard en het leek een grote familie. Die avond had ik eigenlijk nog helemaal niet het gevoel dat ik zou gaan verhuizen. De volgende morgen m’n laatste was gedaan, kamer opgeruimd en nog een keer met Kevin naar de Walmart geweest. (Ja, voor een bezoek aan Walmart zet ik alles opzij, hehe). Toen we thuiskwamen bracht ik m’n spullen naar beneden.. En ja, toen kwamen de tranen. Echte tranen. Ik had zo’n leuke tijd met ze gehad, en vond het dan ook verschrikkelijk om ze te verlaten. Als ik ready was zou ik Richard opbellen om me op te halen, ja, om 1 uur was ik dan ook ready! (ik zal nooit meer vergeten toen ik op de klok keek, en ik toch echt de telefoon niet meer kon negeren). Heb toen nog heel erg gehuild. Pfff, als ik er aan terug denk.. Toen Richard er was hebben ze m’n spullen ingeladen en toen was het echt tijd. Karla was er die dag niet, omdat ze in Ithaca was. Alleen Kevin en Kaleb waren er, erg raar allemaal. Misschien is voor jullie moeilijk voor te stellen hoe het is, maar ik kan je garanderen dat ik me die dag erg beroerd voelde.

Aangekomen bij de mannen, ook een warm welkom gehad. Lieve kaart, een sneeuwpopje met Suuz op mijn deur. Eigenlijk voelde ik me daar ook vanaf het begin me erg welkom, en dat maakt het allemaal wel wat makkelijker. Mijn spullen weer uitgestald in mijn nieuwe kamer met een heel groot bed! Het is een heel gezellig, oud huis. Toen was het alweer tijd voor het volgende. Ik had gezegd dat ik wel zou helpen in een clubgebouw (Ja, Suuz zou Suuz niet zijn he ;-) ). Nog geen twee uur vers in mijn nieuwe huis ging ik weer op pad. Die avond was eer een home tour in Owego. Kon je binnen in de dure huizen in Owego kijken. En ja, dat was heel leuk om te zien. Als ik in een van die huizen kon wonen zou ik zo in Owego gaan wonen.. ;-) Ook was er daarna een veiling van allemaal dingen, en heb ik geholpen. Hartstikke leuke avond!

Na mijn eerste nacht in mijn nieuwe grote bed was het de volgende morgen tijd voor De Kerstboom. Achter ons huis is er een heel groot veld met allemaal kerstbomen. Jim, Richard en ik op pad om de perfecte boom uit te kiezen. Tadaa, was wel weer een ervaring hoor. Hup, de kerstboom bovenop de auto, 100 meter verder naar ons huis. Daarna een paar uur zoet geweest met de versieringen. Zilver en kristal dit jaar! Ook hebben we een treintje door het huis en de sokken kunnen ook niet ontbreken, ja dat wilde ik heel graag omdat ik nu in Amerika ben. Dus de volgende dag had Jim zo’n hele grote sok met mijn naam er opgemaakt!

Toen was het alweer 5 december.. De dag van Sinterklaas!
Zoals ik jullie al eerder verteld heb had ik iemand ontmoet wiens vader alles van Sinterklaas spaart. Na heel veel heen-en-weer-ge-email was er toch een leuke presentatie voorbereid. De avond van tevoren hadden Jim en ik nog een pak bij elkaar gesprokkeld.. En mijn lieftallige moeder had me al veel eerder een hele doos vol met snoep/pepernoten/chocoladeletter opgestuurd.. Ja, het zou wel goed moeten komen
En dat kwam het ook. De volgende dag werd ik al eerder van school opgehaald om kennis te maken met Sinterklaas! Nou, hij leek ook nog aardig, haha. We hadden een beetje doorgenomen hoe het zou lopen, en Sinterklaas vond het allemaal harstikke leuk. Hij had allemaal sinterklaasbeeldjes meegenomen en uitgestald.
Langzaam stroomden alle mensen binnen.. Er waren heel veel Rotarians gekomen, en dat was echt heel leuk.. Maar toen kwam er ook een cameraploeg van een lokale zender binnen lopen! Ik wist niet wat me overkwam! Ze kwamen op me afgelopen en ze wilden me graag interviewen. Natuurlijk, dus ik met mijn beste engels een heel verhaal verteld.
Toen was het tijd voor de lunch, maar opeens had ik helemaal geen trek meer. Ik vond het tijd om me om te kleden. Had een zwarte pieten muts, cape, zwarte wangen, mijn klompensloffen, en een kussenhoes met alle pepernoten en snoepgoed erin. Sinterklaas leek ook echt, hij had een staf van takken en een mijter etc.
Toen kon de presentatie beginnen, ik te kloppen op de deur en toen kwam ik binnenlopen.. Iedereen te lachen natuurlijk!
De presentatie ging hartstikke goed! Ik in mijn rol als zwarte piet, dat ik dit jaar 5 december niet wilde missen, en daarom ook maar even in Owego langskwam. Toen kwam Sinterklaas binnen, met als achtergrond "Sinterklaasje kom maar binnen met je knecht". Sinterklaas vertelde hoe het ontstaan was, wat het inhield, en hij gooide chocoladegeld in het publiek. Ook kon het grote boek van Sinterklaas niet ontbreken! Ik had als chocoladeletters r-o-t-a-r-y-n-y. Ik wist eerst niet wat ik er mee moest doen, maar toen had ik bedacht dat ik iedere Rotarian die wat leuks met mij/voor mij gedaan had een chocoladeletter zou geven. En natuurlijk moest er ook wat grappen gemaakt worden! Na wat vragen verlieten Sinterklaas en zwarte piet de zaal, en het was echt helemaal leuk gegaan! (Kreeg zelfs van een oude Rotarian die altijd wat aanmerkingen heeft een compliment dat dit een van de beste presenaties ooit was.. Vond ik wel een vermelding waard, hehe).
‘s Avonds zaten Jim, Richard en ik schrap voor de tv. En jahoor, het werd uitgezonden! Alleen mijn interview niet, maar mijn naam en alles werd wel genoemd. 15 minutes of fame in Amerika!
Ook waren we die dag ervoor in de Dollarstore en daar had ik twee ‘stomme kandelaars’ gekocht voor de mannen. Had ik ‘s avonds in sinterklaas papier verpakt en bij de open haard gezet. Gewoon voor de lol. Kwam ik de volgende dag thuis, hadden ze ook iets voor mij gekocht. Nee niet zomaar iets, maar een hele mooie ring!! En ik was er pas 3 dagen. Ik kan je vertellen, ze hebben smaak. Het was echt een ring voor mij, en zo lief!!

De volgende dag kwamen er buren bij ons eten. Hartstikke gezellig gezeten, en echt waar, Jim en Richard zijn hele goede koks! Heb nog geen een keer pizza gegeten sinds ik hier ben! Hoera!

Donderdag was het alweer tijd voor de Exchange-Holiday Party! We waren druk met de voorbereidingen bezig geweest want het was dit jaar in Owego. Jim had mij verteld dat ik er om 6 uur moest zijn. Kwam ik daar dus om 6 uur aan, een hele vlaag mensen over me heen. "We waren zo bezorgd dat jullie ergens geslipt waren op de berg" (het had gesneeuwd) "Waar was je", "Suuuuuuuuuuuuuuz, I missed you" … Wat bleek, het begon om 5 uur. Richard en ik stonden daar helemaal verbijsterd, want wij houden wel van op tijd komen. Ook was er al een groepsfoto genomen die we zouden krijgen aan het einde van het weekend. Toen werd ik dus meegenomen naar de trap waar de foto wa genomen. Moest ik daar dus op allemaal verschillende plekken staan, en dan zouden ze me er ergens tussen plakken. (Is nog gelukt ook, haha).
Ook kwamen er 2 exchange studenten bij ons slapen. Ginevra from Italy en Ket from Thailand. Jim had heerlijke spaghettii gemaakt, en we hebben heel erg leuk zitten praten. Ook nog een kersfilm gekeken en toen was het tijd om ons bed op te zoeken. Volgende morgen zouden we vroeg op moeten staan om naar OFA (mijn school) te gaan.

Na een wat beroerde nacht (lees: 3 mensen in een bed) gingen we op weg naar school. Daar aangekomen zag ik iedereen weer, en dat was zo leuk, aangezien ik die vorige avond niet zoveel tijd had om iedereen te spreken. Voor mij was dit een makkelijk dagje, aangezien ik niet naar mijn lessen hoefde! Ik was Miss Hospitality en mocht een beetje iedereen de wegwijzen enzo. Eerst deden we een voorstelronde, en toen was het tijd voor een leuk dagje school. Heb heel veel lol gehad met iedereen!! Was een grote gezellig groep. Ook was Felix er die op z’n gitaart speelde, en dat maakte de sfeer echt goed! Toen ontstond het idee om met een grote groep te gaan bowlen na school. Ja, we hebben een bowlingbaan hier in Owego, wie had dat kunnen denken. Daarna terug met de schoolbus, want dat was helemaal nieuw voor Ginevra en Ket, zij gaan namelijk met de auto naar school. Luxe.. ;-) (Oja, toen ik hier voor het eerst mijn nieuwe bus zou rijden had ik hem helemaal gemist. Ik daar een kwartier gestaan in de koud toen een meisje van mijn school langs kwam rijden. Ze herkende me en was later omgekeerd omdat ze dacht dat ik een ride nodig had naar school. Inderaad!! Maar nu ben ik iedere keer keurig op tijd ;-) )
Het bowlen was hartstikke gezellig, en ik had wel 4 spare’s op een rij en 2 strikes! Misschien moet ik maar in de bowlingclub van school..
Toen we thuiskwamen haddden we een uurtje om ons op te tutten voor de dance en te eten. Druk druk druk. Eerst hadden we ook nog een basketball-game! En dat was echt geweldig. De schoolspirit is echt helemaal geweldig hier. Moelijk te omschrijven, maar ik begin sporten nu ook nog interessant te vinden. Wie had dat ooit kunnen bedenken.. En ja ja, Owego had ook nog gewonnen.
Daarna hadden we een dance! Als eerst was iedereen nog een beetje terug getrokken qua dansen, maar toen Genevieve en ik de dansvloer betraden kwamen er steeds meer mensen. En wat heb ik een geweldige avond gehad! Genevieve en Hannah zijn van mijn school, en we hebben zoveel lol gehad!!! Dansen, dansen, dansen. Ik wel uit de maat natuurlijk. Aan deze avond heb ik echt een goede herinnering. Om 12 uur was het afgelopen en Jim zou ons ophalen.
12.15 geen Jim. 12.30 geen Jim. Uiteindelijk werden we toch maar door iemand anders naar huis gebracht, en toen we thuis aankwamen hoorde ik iemand heel hard snurken. Jahoor, Jim was door de wekker heengeslapen en hij was nog gewoon slaapdronken toen ik vertelde dat we thuis waren. Was wel een grappige situatie, merken we dat we toch een dagje ouder worden…
Enfin, volgende dag nog meer moe aangezien we toch besloten weer met z’n drieeen in bed te slapen. Om 10 uur stonden we weer fris en fruitig bij de kerk. Daar kregen we een t-shirt uitgereikt, en iedereen kon er wat leuks op schrijven! Dat was echt heel leuk, en daar zijn we dan ook wel 2 (!) uur zoet mee geweest. Toen we hadden gegeten kwam er een echte Santa-Claus (president van de Owego club) aangelopen, prachtig om te zien. We hadden ook een gift-exchange, zodat iedereen een kadootje voor kerst kreeg. Voor de rest hebben we ‘geknutseld’ en heel veel gelachen en gepraat. Ook was Wojtek van Poland er, wat een gast. We hebben dubbel gelegen!
Het was allemaal zo geslaagd. Ik had het zooo gezellig met de kids van school en alle exchange studenten. Mijn helden! Onbeschrijfelijk.
En aan al het leuks komt natuurlijk ook een eind. We zien elkaar pas weer in Februari, maar van Jim en Richard mag ik ze hier uitnodigen. Dat gaan we zeker doen, Hottub party!! Na een geweldig weekend weer terug naar normaal.

Die avond was er ook een Snowball Dance. Eerst had ik er niet zoveel trek in. Maar na het weekend besloot ik toch maar te gaan, ondanks dat me oogleden op m’n tenen hingen. En dat was echt een goede beslissing! Heb wederom een hele gezellige avond gehad. Wie had dat ooit nog gedacht, Suuz aan het dansen in de maat. Genevieve, Hannah, Jenna, Jenn, Matt, Andy, Ethan.. Allemaal, het was zo leuk! Maar om eerlijk te zijn was ik wel blij dat het 10 uur was, ja de dance was van 7 – 10 uur. Dat zijn nog eens tijden. Haha.

Volgende dag was het tijd om eens lekker uit te slapen. Niet dus. Druk druk druk. Samen met Jim ben ik naar een toneelstuk geweest "Amahl and the night visitors". Om een beetje in stemming te komen voor Kerst. Heel leuk. Het was een soort van Opera, maar heel mooi aangekleed enzo. ‘s Avonds weer heerlijk gegeten en the First Night Talk met Jim gehad. Hadden we niet gedaan toen ik hier kwam, dus hij vond het tijd om eens te praten. Het belangrijkste was, als ik zou gaan daten dan moest de jongen eerst binnenkomen. :P En hij zei dat ik vooral moest gaan daten, is hartstikke leuk….Voor de rest heel leuk en relaxed!

Maandag en dinsdag had ik de tijd om echt (!) eens bij te komen. Slapen, slapen, slapen. E-i-n-d-e-l-i-j-k! Dinsdag nog wat kerst inkopen gedaan en ‘s avonds zijn we uit eten geweest. Red Lobster. Heerlijk garnalen gegeten, en heel veel lol gehad met Richard en Jim. Woensdag was alweer een drukke dag, ja exchange student of niet, zoals ik al eerder zei!
Aangezien Kaleb jarig was, ben ik weer op bezoek geweest bij de Johnsons. Ik had het gevoel dat ik ze in maanden niet gezien had, en alles was nog als vanouds.
Totdat ik een pakket van Sint en z’n 3 pieten kreeg (BEDANKT!!!!!!!!!!!! SUPER) op m’n oude adres..
Karla: "Why are you here btw? Did you know that this package was coming??" (ze bedoelde het als grappie)
Suuz: "No… Just to bother you. And it’s Kaleb’s birthday of course.."
Karla: "Is it really??"
Ze wist niet eens dat het Kaleb zijn verjaadag was. Ze was het helemaal vergeten, dus ze belde meteen Kevin dat ie een taart moest halen etc. Suuz to the rescue was het dit keer. Een hele gezellige middag gehad.
‘s Avonds was er een dinner party van the New Hope Center. Er waren wel 15-20 mensen en het was supergezellig. Heb me goed vermaakt, en iedereen was superaardig en heb ook weer nieuwe mensen leren kennen. Op een gegeven moment waren we allemaal kerstliederen aan het zingen. Klinkt misschien wat oudbollig, maar het gevoel was gewoon goed. Maar ik moet toch bekennen dat ik op een gegeven moment iets te diep in het glaasje had gekeken….
Volgende morgen was het iets minder met opstaan, maar ik had wederom een avond om met een goed gevoel op terug te kijken.

Ja, dit was zo’n beetje de gang van de afgelopen twee weken. Druk, gezelligheid, nieuwigheid! Natuurlijk is er als gewoonlijk veel meer gebeurd, maar we moeten natuurlijk nog iets hebben om over te praten volgend jaar. Hehe.

Morgen heb ik een Christmas Party. Dit is een party voor kinderen die het minder dan ons hebben, en daarvoor zijn allemaal kadootjes gekocht, ook zijn er spelletjes etc. Des avonds ga ik naar een toneelstuk. En dan is het zondag ook weer een gigantisch drukke dag. ‘s Morgens gaan we helpen in de kerk en ‘s avonds is er een Christmas Party. Ik ben de coat-gril, dat houdt in dat ik alle jassen mag weghangen en recht tegenover de bar zit. Er komen meer dan 50 mensen dus ik zal zeker niet stil zitten.

Voor de rest kan ik jullie meedelen dat ik m’n plekje hier op school helemaal gevonden heb! Het is zo gezellig nu, en kan me nog niet indenken om hier weg te gaan (sorry). Zoveel lol, zoveel nieuwe gezichten, nieuwe mensen..
En meer over dit jaar: Natuurlijk mis ik mijn familie en vrienden soms. En ik mis ook mijn fiets, maar ik zou het voor geen goud willen missen! Je doet zoveel ervaring op, onbeschrijfelijk. En wat je doet in zo’n jaar, dat doe je allemaal zelf! Dus als je ooit eens de kans krijgt: DOEN!

Wederom bedankt voor alle brieven en pakketjes! Ben jullie ook nog echt niet vergeten hoor!

Nou, dit was weer een update uit mijn woelige leven.. Het is alweer half December, de tijd vliegt. Dus als ik jullie niet meer spreek..
Ik wens jullie geweldig gezellige kerstdagen en een gezond 2007 toe. Dat het iedereen veel liefde en gezelligheid mag brengen!!

Heel veel liefs,

Suuz.

"thoughts become words.
words become actions.
actions become character
character is everything."

16 December 2006
By on 03:22